วันแรกของวันที่เหลือ

      ปรัชญาเต๋าบอกว่า

"คนเราไม่เคยคิดถึงตีนเมื่อรองเท้าไม่กัด"

คนเรามักมองไม่เห็นของดีที่ตนมีอยู่จนเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว

ไม่เห็นคุณค่าของสองแขนจนกระทั่งมันอยู่ในเฝือก

ไม่เห็นคุณค่าของงาน(ที่เราว่าแย่ๆ)จนกระทั่งตกงาน 

ไม่เห็นคุณค่าของคนรัก(ที่เราว่าไม่เพอร์เฟ็กท์)

จนกระทั่งเธอหรือเขาไปแต่งงานกับคนอื่น

ไม่เห็นคุณค่าของพ่อแม่(ที่เราว่า"ขี้บ่น")จนกระทั่งไปงานศพของท่าน

สิ่งที่คนจำนวนมากเลือกทำคือ

บ่นว่าตนเองไม่มีความสุข

ไม่ประสบความาสำเร็จ ไม่รวย

ไม่ได้เป็นเจ้าของสิ่งนั้นสิ่งนี้

และเอ่ยประโยคยอดฮิตว่า "มันไม่แฟร์เลย"

บางทีทุกครั้งที่เรารู้สึกว่าโลกไม่มีความยุติธรรม

ก่อนที่เราจะบ่น ลองมองตัวเราเองดูดีๆ

เราจะพบว่าเรามีอะไรดีๆหลายอย่างที่คนอื่นไม่มี

เราสามารถทำ "หนึ่งวันเดียวกัน"

ของเราให้มีความหมายได้

ก็ต่อเมื่อเราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามี และใช้วันนี้-

วันแรกของวันที่เหลือ - อย่างคุ้มค่าที่สุด

เพราะวันแรกของชีวิตที่เหลือนี้ช่างสั้นเหลือเกิน

และเพราะเราไม่มีทางรู้ว่า

เรามี "วันแรกของวันที่เหลือ"อยู่อีกสักกี่วัน

                                                    - วินทร์  เลียววาริณ -