วันแรกของวันที่เหลือ
ปรัชญาเต๋าบอกว่า
"คนเราไม่เคยคิดถึงตีนเมื่อรองเท้าไม่กัด"
คนเรามักมองไม่เห็นของดีที่ตนมีอยู่จนเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว
ไม่เห็นคุณค่าของสองแขนจนกระทั่งมันอยู่ในเฝือก
ไม่เห็นคุณค่าของงาน(ที่เราว่าแย่ๆ)จนกระทั่งตกงาน
ไม่เห็นคุณค่าของคนรัก(ที่เราว่าไม่เพอร์เฟ็กท์)
จนกระทั่งเธอหรือเขาไปแต่งงานกับคนอื่น
ไม่เห็นคุณค่าของพ่อแม่(ที่เราว่า"ขี้บ่น")จนกระทั่งไปงานศพของท่าน
สิ่งที่คนจำนวนมากเลือกทำคือ
บ่นว่าตนเองไม่มีความสุข
ไม่ประสบความาสำเร็จ ไม่รวย
ไม่ได้เป็นเจ้าของสิ่งนั้นสิ่งนี้
และเอ่ยประโยคยอดฮิตว่า "มันไม่แฟร์เลย"
บางทีทุกครั้งที่เรารู้สึกว่าโลกไม่มีความยุติธรรม
ก่อนที่เราจะบ่น ลองมองตัวเราเองดูดีๆ
เราจะพบว่าเรามีอะไรดีๆหลายอย่างที่คนอื่นไม่มี
เราสามารถทำ "หนึ่งวันเดียวกัน"
ของเราให้มีความหมายได้
ก็ต่อเมื่อเราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามี และใช้วันนี้-
วันแรกของวันที่เหลือ - อย่างคุ้มค่าที่สุด
เพราะวันแรกของชีวิตที่เหลือนี้ช่างสั้นเหลือเกิน
และเพราะเราไม่มีทางรู้ว่า
เรามี "วันแรกของวันที่เหลือ"อยู่อีกสักกี่วัน
- วินทร์ เลียววาริณ -
HBD นะครับ
มีความสุขมากๆนะคับพี่
ไม่ได้เจอซะนานนนนเลย